کمبود داروهای اساسی و عمومی در ایران به مرز بحران رسیده است
با گذشت بیش از یک ماه از آغاز جنگ در ایران، گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال از کمبود برخی داروهای اساسی و افزایش قیمت آنها حکایت دارد.
با گذشت بیش از یک ماه از آغاز جنگ در ایران، گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال از کمبود برخی داروهای اساسی و افزایش قیمت آنها حکایت دارد.
شماری از شهروندان با ارسال پیامهایی به ایراناینترنشنال گفتند قیمت برخی اقلام دارویی، مانند انسولین، در هفتههای اخیر بهشدت افزایش یافته و در برخی موارد به بیش از هفت میلیون تومان رسیده است.
بر اساس پیام چند مخاطب، برخی داروخانهها از ۲۰ اسفند هزینه دارو را آزاد محاسبه میکنند؛ حتی اگر مراجعهکننده کد رهگیری داشته و نسخه روی بیمه ثبت شده باشد.
شهروندی گفت قیمت انسولین «رایزودگ» از یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان به حدود هفت میلیون و ۶۰۰ هزار تومان رسیده است.
شهروندی دیگر خبر داد بستههای پنجعددی انسولینهای «نوورپید» و «لانتوس» با قیمت آزاد حدود یک میلیون و ۵۰۰ تا یک میلیون و ۸۰۰ هزار تومان عرضه میشوند.
به گفته یک شهروند، قیمت داروی رقیقکننده خون «پلاویکس» که مصرف آن برای جلوگیری از سکته مغزی و قلبی ضروری است، از ۷۵۰ هزار تومان به دو میلیون و ۷۰۰ هزار تومان افزایش یافته است.
علاوه بر افزایش شدید قیمتها، بسیاری به کمیاب شدن داروهای اساسی اشاره کردند.
«دارو کمیاب است و قیمتها ثبات ندارند»
به گفته شماری از مخاطبان، انسولین قبل از جنگ نیز کمیاب بود و بیمهها برای هر بیمار تنها هفتهای یک عدد را تایید میکردند و عمدتا به شکل آزاد نیز امکان تهیه آن وجود نداشت.
با این حال، این کمبودها اکنون به مرز بحران رسیده است.
یک شهروند ساکن پرند گفت در یک ماه اخیر، حتی بهصورت آزاد و بدون نسخه هم نتوانسته داروهای دیابت خود را پیدا کند.
او افزود: «قند من بالاست و با استرس بالاتر هم میرود. دو نوع انسولین لانتوس و اپیدرا را معمولا استفاده میکنم که هر کدام برای یک هفته کافی است. اما در یک ماه اخیر آنقدر دارو پیدا نکردم که مهلت یکماهه نسخهام تمام و باطل شد.»
شهروندی دیگر در پیام خود نوشت مادر او برای پیدا کردن دارو ناچار شده از کرج به قزوین برود.
به گفته او، نهتنها دارو کمیاب است، بلکه قیمتها نیز ثبات ندارند و «هر دقیقه گران میشوند و هر شهر و منطقهای قیمت متفاوتی نسبت به جای دیگر دارد».
علاوه بر انسولین، به گفته شهروندان، داروی رقیقکننده خون «اسویکس» (تولید ایران) و داروی کاهش خونریزی «امنیک» در تهران کمیاب شده است.
دلایل کمبود دارو به روایت مخاطبان
یکی از مخاطبان ایراناینترنشنال در پیامی، دلیل کمبودهای کنونی را توقف واردات مستقیم دارو از ترکیه و دوبی دانست.
یک راننده ترانزیت در مسیر اروپا به ایران گفت با وجود بارگیری دارو، مواد غذایی و کالاهای تجاری، کاهش ثبت سفارشها بر حجم بارها و ترددها اثر گذاشته است.
به گفته چند مخاطب دیگر، برخی شرکتهای فعال در زمینه پخش دارو از زمان آغاز جنگ تعطیل شدهاند و شماری هم فروش ندارند.
از سوی دیگر، داروخانهها نیز اقدام به خرید نمیکنند و در صورت خرید، وصولها با تاخیر انجام میشود.
شهروندی از ساری گفت: «شهر ما بیشتر از هر مغازهای، داروخانه دارد اما در این همه داروخانه حتی قرص استامینوفن هم پیدا نمیشود.»
مخاطبی دیگر از «جیرهبندی» داروها خبر داد و افزود داروی «آسنترا» برای درمان افسردگی، اضطراب و برخی اختلالات خلقی بهسختی پیدا میشود.
با وجود تجربه شهروندان از بحران دارو، محمدرضا عارف، معاون اول مسعود پزشکیان، ۱۲ فروردین ذخایر «استراتژیک» را در وضعیتی مطلوب ارزیابی کرد و گفت دستورهای لازم برای «واردات فوری دارو» صادر شده است.
برخی رسانهها در ایران گزارش دادند فروشگاه جینوست در خیابان فرشته تهران، شنبه ۱۹ مهر و پس از برگزاری جشنی در ۱۸ مهر و انتشار ویدیوهای آن، بهدست نیروی انتظامی پلمب شد.
وبسایت خبری «آسیانیوز ایران» با اشاره به این اقدام نوشت که به نظر میرسد این برخورد، صرفا یک واکنش مقطعی نیست، بلکه بخشی از یک کارزار بزرگتر برای «کنترل بیشتر بر فضای اجتماعی، مقابله با نمایش ثروت و اجرای سختگیرانهتر قوانین» است.
بسیاری از کسبوکارها نگران تاثیر این سیاست تازه بر معیشت، سلامت روان شهروندان و زندگی اجتماعی آنها هستند.
فشار اقتصادی حکومت بر مردم و استفاده از آنها برای سرکوب
در هفتههای اخیر فشار حکومت بر کسبوکارها و شهروندان به دلیل سرپیچی از قانون حجاب اجباری، رقص و سرو مشروبات الکلی افزایش چشمگیری پیدا کرده است. از جمله، در پی انتشار ویدیوهایی از برگزاری جشنی در جزیره کیش با عنوان «قهوهپارتی» در رسانههای اجتماعی، دادستان عمومی و انقلاب کیش، از تشکیل پرونده و بازداشت برگزارکنندگان آن خبر داد.
یکی از زنان کافهداری که تجربه برخورد عوامل انتظامی با چنین جشنهایی را دارد به ایراناینترنشنال گفت شاهد بوده که مقامات در بعضی موارد از افراد بازداشتشده - بدون توجه به موقعیت مالیشان - وثیقه چند میلیاردی دریافت کرده و آنها را از کار کردن منع کردهاند.
او افزود بر اساس مشاهداتش بر این باور است که حساسیت بیشتری روی تجمعات تفریحی با حضور جوانها و نسل زد وجود دارد و نیروهای امنیتی با چنین رویدادهایی خشنتر برخورد میکنند.
مقامهای جمهوری اسلامی همواره چنین جشنهایی را «برخلاف شئونات اسلامی» و «هنجارشکنی» توصیف کرده و به نظر میرسد نگران الگوبرداری کسبوکارها از یکدیگر در این زمینهاند.
در ماههای اخیر ویدیوهایی از صاحبان چندین کافه در دزفول و قم در رسانههای اجتماعی منتشر شده که در آن در سخنانی شبیه به اعتراف اجباری یا به دلیل برگزاری جشن همراه با رقص و موسیقی، از مسئولان عذرخواهی و ابراز ندامت میکنند یا از مشتریان خود میخواهند برای جلوگیری از پلمب شدن، حجاب را رعایت کنند.
کارمند یک کافه در تهران به ایراناینترنشنال گفت مقامهای جمهوری اسلامی تلاش میکنند با فشار بر صاحبان کسبوکارها و تهدید به برخورد و پلمب اماکن، مردم را در برابر هم قرار دهند و از آنها به عنوان وسیلهای برای سرکوب و سانسور خودشان و زنان استفاده کنند.
پلمب به مثابه ابزار فشار سیاسی
از طرف دیگر، شواهد و گزارشهای رسیده حاکی است حکومت از بستن کسبوکارها برای انتقامگیری از مخالفانش هم استفاده میکند.
اطلاعات و گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهند دستکم در دو مورد، کسبوکار شهروندان به دلیل فعالیت سیاسی خود آنها یا نزدیکانشان و با هدف اعمال فشار بر افراد، به دستور نهادهای حکومتی در تهران پلمب شدهاند.
این برخورد در گذشته هم سابقه داشته و به عنوان مثال در آذر ۱۴۰۱ و همزمان با اعتراضات سراسری در خیزش «زن، زندگی، آزادی»، اداره اماکن برای توقف اعتصاب در شهرهای مختلف کردستان و نیز در ایلام و کرمانشاه، مغازه کسبهای را که در اعتصاب شرکت کرده بودند، پلمب کردند.
کارمند یک کافه در مشهد به ایراناینترنشنال گفت حکومت فکر میکند با پلمب و بازداشت، باقی رستورانها و کافهها را «از برگزاری ایونت» بازمیدارد اما تعداد این رخدادها روز به روز بیشتر میشود و در نهایت حتی پلمب هم کارگر نیست و مراسم بسیاری از چشمش در میرود.
او افزود: «غول از چراغ جادو بیرون آمده و دیگر به آن برنمیگردد.»
مردم چه میگویند؟
رسانههای اجتماعی از جمله ایکس و اینستاگرام سرشار از روایت شهروندان از پلمب شدن کسبوکارها و فشار اجتماعی بر زنان برای حجاب اجباریاند.
گروهی از زنان با اشاره به پلمب کافه و رستورانها و جریمههای موجود، بر این باورند تنها زمانی میتوان گفت حجاب اجباری در ایران برچیده شده که زنان بتوانند آزادانه با پوشش دلخواه خود در مدرسه، دانشگاه، محل کار و اماکن دولتی حاضر شوند و مدارک هویتی بدون حجاب اجباری داشته باشند.
برخی دیگر از زنان هم با اشاره به فشار موجود بر آنها در محل کار برای حجاب اجباری، میگویند حجاب آزاد نشده، بلکه حکومت بهدلیل شجاعت زنها در سرپیچی از قانون حجاب اجباری و همچنین ترس از اعتراضات مردم بهخاطر فشارهای اجتماعی و شرایط سخت معیشتی، مستاصل شده است.
در کشوری با فرهنگ طولانی قهوهخانهداری در کنار نبود فضاهای تفریحی کافی و آزادیهای اجتماعی، کافهها جزو معدود مکانهای مورد علاقه جوانها برای جمع شدن و تنفساند.
فشار بر کافهها و رستورانها بر سر حجاب و بگیر و ببند زنان، ممکن است باعث جرقه خوردن دور جدید اعتراضات ضدحکومتی در ایران بشود.
