ایراناینترنشنال
با وجود حذف تیم ملی ایران در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، احتمال دارد در فینال این رقابتها دو چهره ایرانی نقشآفرین باشند؛ یکی روی صحنه نمایش بین دو نیمه و دیگری در زمین مسابقه. نکته قابل توجه این است که هیچکدام از آنها نماینده جمهوری اسلامی ایران نیستند.
بر اساس این گزارشها، مرتضوی قرار است یکی از آثار بیکلام خود را اجرا کند و بخشی از برنامه را با ویولن سفید مشهورش، که سالها نماد اجراهای او بوده، بهصورت تکنوازی روی صحنه ببرد.
واکنش گسترده کاربران ایرانی
خبر احتمال حضور این هنرمند ایرانی در فینال جام جهانی بازتاب گستردهای در شبکههای اجتماعی فارسیزبان داشت. بسیاری از کاربران این اتفاق را مایه افتخار دانستند و همزمان به این نکته اشاره کردند که هنرمندی که آثارش سالها در ایران با محدودیت مواجه بوده، اکنون ممکن است روی بزرگترین صحنه فوتبال جهان اجرا کند.
برخی نیز این موضوع را با حذف زودهنگام تیم ملی ایران مقایسه کرده و نوشتند: «تیم ملی حذف شد، اما موسیقی ایران به فینال رسید.»
فاصله تیم ملی با بخشی از افکار عمومی
حذف تیم ملی با سه تساوی در مرحله گروهی، برای بخشی از افکار عمومی ایران تنها یک ناکامی ورزشی نبود، بلکه ادامه فاصلهای بود که در سالهای اخیر میان تیم ملی و بخشی از جامعه شکل گرفته است.
برخلاف دورههای گذشته، مسابقات تیم ملی با استقبال گسترده در داخل کشور همراه نبود و برخی کاربران حتی از حذف این تیم استقبال کردند.
فغانی؛ شهروندی ایرانی که زیر پرچم استرالیا سوت میزند
در کنار بیژن مرتضوی، علیرضا فغانی نیز دیگر ایرانی حاضر در کانون توجه است. این داور متولد کاشمر که سابقه قضاوت در چهار دوره جام جهانی مردان را دارد، از نگاه بسیاری از رسانهها اصلیترین گزینه فیفا برای قضاوت دیدار نهایی محسوب میشود.
فغانی از سال ۲۰۱۹ به استرالیا مهاجرت کرد و اکنون مسابقات بینالمللی را زیر پرچم این کشور قضاوت میکند. با این حال، بسیاری از ایرانیان همچنان او را یکی از چهرههای موفق ورزش ایران میدانند.
حضوری نمادین در شبی تاریخی
اگر این گمانهزنیها به واقعیت تبدیل شود، فینال جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند با حضور دو ایرانی در مهمترین رویداد فوتبال جهان همراه باشد؛ یکی با ویولن روی صحنه نخستین نمایش بین دو نیمه تاریخ فینال جام جهانی و دیگری با سوت آغاز مسابقه در مستطیل سبز.
دو چهره ایرانی که هر دو خارج از ایران فعالیت میکنند و در شرایطی در بزرگترین صحنه فوتبال جهان حضور خواهند داشت که تیم ملی ایران نتوانست به مراحل پایانی این رقابتها راه پیدا کند.
تنشها پیش از دیدار حساس آرژانتین و انگلیس در مرحله نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ وارد مرحله تازهای شد. ویکتوریا ویارروئل، معاون رییسجمهوری آرژانتین در شبکه اجتماعی ایکس، انگلیس را «دزدان دریایی غاصب» و «اشغالگران» خواند و به اختلاف تاریخی دو کشور بر سر جزایر فالکلند اشاره کرد.
آرژانتین و انگلیس چهارشنبه شب در آتلانتا برای کسب جواز حضور در فینال جام جهانی به مصاف یکدیگر میروند؛ مسابقهای که برنده آن در دیدار نهایی برابر اسپانیا قرار خواهد گرفت.
رقابت فوتبالی دو کشور سابقهای طولانی و پرتنش دارد؛ از جام جهانی ۱۹۶۶ گرفته تا دیدار تاریخی سال ۱۹۸۶ با گل جنجالی «دست خدا» دیهگو مارادونا، تقابل پرحاشیه سال ۱۹۹۸ و دیدار جام جهانی ۲۰۰۲.
اما حساسیت این بازی تنها به فوتبال محدود نمیشود. اختلاف دیرینه بر سر حاکمیت جزایر فالکلند، که در آرژانتین «مالویناس» نامیده میشود، همچنان یکی از مهمترین مسائل سیاسی میان دو کشور است. جنگ سال ۱۹۸۲ بر سر این جزایر با پیروزی بریتانیا به پایان رسید و فالکلند همچنان یکی از سرزمینهای فرادریایی بریتانیا محسوب میشود، هرچند آرژانتین همچنان بر مالکیت این مجمعالجزایر تاکید دارد.
ویارروئل در آستانه این مسابقه در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «فردا مقابل دزدان دریایی غاصب بازی میکنیم. این فقط یک مسابقه دیگر نیست.»
او در ادامه افزود: «نمیخواهم از نظر سیاسی درستگو باشم یا احساساتم را پنهان کنم؛ بازی با انگلیس همیشه چیزی فراتر از فوتبال است. این مسابقه به مالویناس، دیهگو، آخرین جام جهانی لئو (مسی) و متوقف کردن اشغالگران مربوط میشود.»
معاون رییسجمهوری آرژانتین در پایان پیام خود نوشت: «زنده باد آرژانتین؛ چون تا آخرین نفس برای آنچه متعلق به ماست، مبارزه خواهیم کرد.»
در مقابل، اعضای تیم ملی آرژانتین تلاش کردهاند فضای سیاسی پیرامون این مسابقه را کمرنگ کنند و تاکید دارند که این دیدار را صرفا یک رقابت فوتبالی میبینند.
لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، در نشست خبری گفت: «پیام ما روشن است؛ این فقط یک مسابقه فوتبال است. مقابل تیمی بسیار قدرتمند و مربی بزرگی قرار میگیریم و نباید فراتر از فوتبال به آن نگاه کرد.»
لئاندرو پاردس، هافبک آرژانتین، نیز گفت: «میدانیم این مسابقه برای مردم کشورمان چه اهمیتی دارد، اما در نهایت یک بازی فوتبال است و تلاش میکنیم بهترین عملکرد ممکن را ارائه دهیم.»
در اردوی انگلیس نیز هری کین، کاپیتان سهشیرها، تاکید کرد که بازیکنان قصد ندارند درگیر حاشیههای تاریخی این تقابل شوند.
او گفت: «نمیخواهیم بیش از حد روی مسائل تاریخی و اتفاقات خارج از زمین تمرکز کنیم. این موضوعی است که بیشتر رسانهها درباره آن صحبت میکنند. از نگاه ما، تنها با یک تیم بزرگ روبهرو هستیم؛ تیمی باهوش و تاکتیکی که به خوبی میداند چگونه خطا بگیرد و ریتم بازی را کنترل کند.»
جزایر فالکلند که در آرژانتین با نام «لاس مالویناس» شناخته میشوند، تحت حاکمیت بریتانیا قرار دارند. در سال ۲۰۱۳، ساکنان این جزایر در یک همهپرسی با اکثریت قاطع رأی دادند که همچنان بهعنوان یک قلمرو فرادریایی بریتانیا باقی بمانند.
همچنین پس از اظهارات اخیر پابلو کیرنو، یکی از مقامهای دولت آرژانتین، درباره این همهپرسی، سخنگوی کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، بار دیگر بر موضع لندن تاکید کرد و گفت: «موضع بریتانیا کاملا روشن است. ساکنان جزایر بارها خواست خود برای باقی ماندن به عنوان یکی از سرزمینهای فرادریایی بریتانیا را اعلام کردهاند و حق تعیین سرنوشت آنها برای ما اهمیت اساسی دارد.»
در آستانه دیدار حساس انگلیس و آرژانتین در مرحله نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، برخی رسانهها و هواداران انگلیسی نسبت به قضاوت داوران و تصمیمهای VAR ابراز نگرانی کردهاند و معتقدند آرژانتین در طول این تورنمنت از چند تصمیم بحثبرانگیز به سود خود بهرهمند شده است.
روزنامه سان در گزارشی مدعی شد که تغییرات جدید در پروتکل داوری پیش از دیدار نیمهنهایی، نگرانیهایی را درباره احتمال تاثیر تصمیمهای داوران به سود مدافع عنوان قهرمانی افزایش داده است.
بیشترین انتقادها به دیدار مرحله یکچهارم نهایی آرژانتین و سوئیس مربوط میشود؛ جایی که VAR در تصمیم اخراج بریل امبولو به دلیل دریافت کارت زرد دوم برای تمارض دخالت کرد. مورات یاکین، سرمربی سوئیس، این تصمیم را «غیرقابل قبول» توصیف کرد، اما پیرلوئیجی کولینا، رئیس کمیته داوران فیفا، هرگونه جانبداری از آرژانتین را رد کرد.
با وجود این، در شبکههای اجتماعی برخی کاربران با کنایه تیم لیونل مسی را «VARgentina» نامیدهاند؛ لقبی که به استفاده از فناوری VAR و تصمیمهای بحثبرانگیز به سود آرژانتین اشاره دارد.
سان در ادامه مدعی شده آرژانتین تنها مقابل سوئیس از تصمیمهای جنجالی سود نبرده و در دیدارهای برابر الجزایر، اتریش و مصر نیز داوریها به سود این تیم بوده است.
در دیدار مرحله گروهی مقابل الجزایر، به اعتقاد این رسانه، لیونل مسی پس از برخوردی که به نظر میرسید روی عیسی ماندی، کاپیتان الجزایر، انجام داده، از دریافت کارت قرمز نجات پیدا کرد و سپس در همان مسابقه موفق به ثبت هتتریک شد.
در مرحله یکهشتم نهایی برابر اتریش نیز گل تاریخی مسی که هفدهمین گل او در تاریخ جام جهانی بود، با اعتراضهایی همراه شد؛ چرا که برخی کارشناسان معتقد بودند الکسیس مکآلیستر در صحنه شکلگیری گل روی ژاور شلاگر مرتکب خطا شده است.
پیتر اشمایکل، دروازهبان اسبق تیم ملی دانمارک، در بین دو نیمه آن مسابقه به شبکه فاکس اسپورتس گفت: «به نظر من آن گل نباید پذیرفته میشد.»
یکی دیگر از جنجالیترین صحنههای این جام نیز در دیدار آرژانتین و مصر رقم خورد. در حالی که مصر در دقیقه ۶۲ برای دومین بار دروازه آرژانتین را باز کرده بود، VAR این گل را به دلیل خطای بازیکنان مصر در ابتدای صحنه مردود اعلام کرد.
مصر پنج دقیقه بعد گل دوم خود را به ثمر رساند، اما در نهایت آرژانتین با یک بازگشت تماشایی بازی را به وقتهای اضافه کشاند و پیروز شد. در مقابل، برخی معتقد بودند یکی از گلهای آرژانتین با وجود اعتراض به وجود خطا در آغاز حمله، به اندازه گل مردود شده مصر مورد بررسی دقیق VAR قرار نگرفت.
سان همچنین به آماری از Northeastern Global News استناد کرده که براساس آن، آرژانتین دومین تیم جام جهانی از نظر بهرهمندی از تصمیمهای VAR بوده و تنها مکزیک آماری بالاتر از این تیم داشته است.
در مقابل، انگلیس در میان پنج تیمی قرار دارد که کمترین سود را از تصمیمهای داوری و VAR بردهاند؛ فهرستی که کرواسی، ایران، قطر و آلمان نیز در آن دیده میشوند.
برنده دیدار انگلیس و آرژانتین در فینال جام جهانی به مصاف اسپانیا خواهد رفت؛ تیمی که با برتری ۲ بر صفر مقابل فرانسه راهی دیدار نهایی شد.
سان در پایان گزارش خود نیز به مشهورترین صحنه تاریخ تقابل دو تیم اشاره کرده و نوشته است: «هیچ تصمیم داوریای احتمالاً هرگز به اندازه گل "دست خدا"ی دیهگو مارادونا در جام جهانی ۱۹۸۶ جنجالبرانگیز نخواهد شد؛ دیداری که هنوز هم یکی از تلخترین خاطرات فوتبال برای انگلیسیها محسوب میشود.»
تقابل آرژانتین و انگلیس در مرحله نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر خاطره یکی از حساسترین و سیاسیترین رقابتهای تاریخ فوتبال را زنده کرده است؛ دیداری که تنها یک مسابقه فوتبال نیست و خاطرات جنگ فالکلند (مالویناس) و گل جنجالی «دست خدا» دیهگو مارادونا را دوباره زنده میکند.
به گزارش گاردین، پس از پیروزی ۳ بر یک آرژانتین مقابل سوئیس و صعود این تیم به نیمهنهایی، بازیکنان آلبیسلسته در رختکن سرود غیررسمی جام جهانی با نام «ستاره چهارم» را خواندند؛ سرودی که در بخشی از آن نام «مالویناس» و «دیهگو» مارادونا کنار هم آمده است.
این سرود در طول جام جهانی بارها از سوی هواداران و بازیکنان آرژانتین خوانده شده، اما پس از مشخص شدن رویارویی دوباره با انگلیس، معنایی متفاوت پیدا کرده است.
نزدیک به چهار دهه از دیدار تاریخی جام جهانی ۱۹۸۶ میگذرد؛ مسابقهای که مارادونا ابتدا با گل معروف «دست خدا» و سپس با یکی از زیباترین گلهای تاریخ فوتبال، انگلیس را شکست داد. آن مسابقه تنها چهار سال پس از جنگ فالکلند برگزار شد و از همان زمان به نمادی فراتر از فوتبال تبدیل شده است.
پابلو کوئینتانا، آهنگساز سرود «ستاره چهارم»، درباره اشاره به مالویناس در این ترانه گفت: «پشت تیم ملی آرژانتین مردمی هستند که هنوز درد آن اتفاقات را با خود حمل میکنند، نمیخواهند تاریخشان را فراموش کنند و میخواهند در زمین فوتبال پیروز شوند.»
او که هنگام جنگ فالکلند و حتی جام جهانی ۱۹۸۶ هنوز متولد نشده بود، افزود: «بازی با انگلیس فقط یک مسابقه فوتبال نیست.»
آلدو لیوا، کهنهسرباز جنگ فالکلند و نماینده کنگره آرژانتین، نیز معتقد است پیروزی سال ۱۹۸۶ برای مردم کشورش نوعی التیام بود.
او گفت: «در فوتبال قانون و داور وجود دارد، اما در جنگ چنین چیزی نبود. بسیاری از آرژانتینیها گل "دست خدا" را نوعی احقاق حق میدانستند، زیرا معتقد بودند بریتانیا در جنگ نیز خارج از قواعد عمل کرده بود؛ بهویژه با غرق کردن ناو ژنرال بلگرانو که به کشته شدن ۳۲۳ ملوان آرژانتینی انجامید.»
ویکتور هوگو مورالس، گزارشگر مشهور اروگوئهای که گزارش تاریخی بازی ۱۹۸۶ او همچنان در آرژانتین ماندگار است، نیز گفت خاطرات آن مسابقه بار دیگر زنده شده است.
او گفت: «مارادونا پیش از بازی تاکید میکرد این فقط یک مسابقه فوتبال است، اما همه میدانستند که جنگ مالویناس در ذهن بازیکنان و مردم حضور دارد.»
مورالس افزود: «پیش از سال ۱۹۸۶، بازی آرژانتین و انگلیس فقط یک مسابقه عادی بود، اما از آن زمان به بعد، این دیدار بار سیاسی و احساسی بسیار سنگینی پیدا کرد.»
رسانههای آرژانتینی نیز با تیترهای نمادین به استقبال این مسابقه رفتهاند. شبکه کرونیکا از عبارتهایی مانند «آرژانتین مقابل دزدان دریایی انگلیسی»، «مسی؛ M یعنی مالویناس» و «دیهگو، یک بار دیگر کمکمان کن» استفاده کرده است.
روزنامه ورزشی اوله نیز یادآوری کرده که آرژانتین در این مسابقه همان پیراهن آبی جام جهانی ۱۹۸۶ را بر تن خواهد کرد؛ اتفاقی که بسیاری آن را به فال نیک گرفتهاند.
در روزهای اخیر همچنین خبر نصب بنرهایی در ورزشگاه باشگاه گودوی کروز منتشر شد؛ بنرهایی که گفته میشود در جام جهانی ۲۰۱۴ از هواداران انگلیس گرفته شده بود و رسانههای آرژانتینی آن را اقدامی تحریکآمیز توصیف کردند.
این مسابقه در شرایطی برگزار میشود که خاویر میلی، رییسجمهوری آرژانتین، بارها از مارگارت تاچر، نخستوزیر وقت بریتانیا در دوران جنگ فالکلند، تمجید کرده است؛ موضوعی که با انتقاد بسیاری در آرژانتین روبهرو شده است.
مورالس در اینباره گفت: «برای بسیاری از آرژانتینیها، شکست دادن انگلیس میتواند پاسخی سیاسی به مواضع میلی نیز تلقی شود.»
در آرژانتین، مسئله مالویناس همچنان بخشی از هویت ملی محسوب میشود و نسلهای مختلف از دوران کودکی درباره ادعای مالکیت این جزایر آموزش میبینند.
دانیل فیلموس، وزیر پیشین مسئول پرونده فالکلند، گفت: «احساس مردم آرژانتین نسبت به مالویناس حتی در سرودهای فوتبالی هم دیده میشود. آرژانتین یکی از معدود کشورهایی است که نزدیک به ۲۰۰ سال پس از از دست دادن یک سرزمین، همچنان ادعای خود را با قدرت حفظ کرده است.»
در سوی مقابل، اگرچه جنگ فالکلند در حافظه عمومی بریتانیا جایگاه کمرنگتری نسبت به آرژانتین دارد، اما این مسابقه باعث شده رسانههای انگلیسی نیز بار دیگر به این موضوع بپردازند.
روزنامه دیلی تلگراف اظهارات اخیر یکی از مقامهای آرژانتینی درباره جزایر فالکلند را بازتاب داده و همزمان گری لینهکر، مهاجم پیشین تیم ملی انگلیس، نیز به دلیل استفاده همزمان از نامهای «فالکلند» و «مالویناس» در پادکست خود، با انتقاد برخی رسانههای محافظهکار روبهرو شده است.
با این حال، بازیکنان فعلی آرژانتین تلاش میکنند تمرکز خود را روی فوتبال حفظ کنند. لئاندرو پاردس، هافبک این تیم، در آستانه مسابقه گفت: «میدانیم بازی با انگلیس برای مردم کشورمان چه اهمیتی دارد، اما در نهایت این یک مسابقه فوتبال است و تلاش میکنیم بهترین عملکرد ممکن را ارائه دهیم.»
تیم ملی فوتبال اسپانیا در مسابقه نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، فرانسه را با نتیجه دو بر صفر شکست داد و نخستین فینالیست این تورنمنت شد. میکل اویارزابال در دقیقه ۲۲ از روی نقطه پنالتی و پدرو پورو در دقیقه ۵۸ گلهای اسپانیا و بازی را به ثمر رساندند.
فرانسه که بهعنوان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی وارد مسابقات شده بود و در مراحل ابتدایی عملکرد درخشانی داشت، برابر اسپانیا هرگز نتوانست بازی همیشگی خود را ارائه دهد و در نهایت با شایستگی شکست خورد.
میکل اویارزابال گل نخست اسپانیا را از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند؛ پنالتیای که پس از خطای لوکاس دینیه روی لامین یامال اعلام شد.
در ادامه، پدرو پورو با به ثمر رساندن گل دوم، پیروزی اسپانیا را قطعی کرد.
اسپانیا برای رسیدن به دومین قهرمانی خود در دیدار فینال به مصاف انگلیس یا آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، خواهد رفت.
فرانسه نیز روز شنبه در دیدار ردهبندی به میدان خواهد رفت.
اسپانیا شایسته این پیروزی بود
اسپانیا کاملا شایسته پیروزی در این مسابقه بود.
شاید بسیاری انتظار داشتند اسپانیا برنده شود، اما کمتر کسی تصور میکرد فرانسه تا این اندازه مهار شود.
اونای سیمون در طول مسابقه تقریبا هیچ مهار دشواری انجام نداد و مهمترین مهرههای هجومی دیدیه دشان کاملا از جریان بازی خارج شدند.
اسپانیا با شایستگی راهی فینال شد و چه آرژانتین و چه انگلیس، از حالا باید نگران چالشی باشند که در دیدار پایانی در انتظارشان است.
در تمام مسابقات گذشته جام جهانی ۲۰۲۶ این احساس وجود داشت که اسپانیا هنوز به بهترین سطح خود نرسیده و بسیاری فرانسه را شانس اصلی صعود به فینال میدانستند.
اما اسپانیا پس از عبور از مراحل قبلی، در نیمهنهایی نمایشی کمنقص ارائه داد و تقریبا هیچ فرصتی به فرانسه نداد.
هواداران انگلیس و آرژانتین شاید ترجیح میدادند در فینال با فرانسه روبهرو شوند، اما اکنون اسپانیا نشان داده تیمی به همان اندازه، و شاید حتی خطرناکتر، است.
شباهتهای زیادی میان این تیم و نسل طلایی اسپانیا که بین سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ سه قهرمانی بزرگ متوالی کسب کرد، دیده میشود؛ استحکام دفاعی، آرایش ۳-۳-۴، هافبکهای بازیساز، استفاده از هافبک در نقش مهاجم کاذب و البته موفقیت.
فرانسه مانند دوسال پیش به اسپانیا باخت
فرانسه، درست مانند شکست برابر اسپانیا در یورو دو سال پیش، این بار هم از رسیدن به هدفش بازماند.
شاید جالب باشد که این نسخه از تیم دیدیه دشان را بتوان کاملترین نسخه دوران مربیگری او دانست.
دشان در تمام مسابقات از چهار مهاجم تخصصی استفاده کرد و با ایجاد تغییراتی در خط هافبک و دفاع کناری، آزادی عمل بیشتری به بازیکنان هجومی داد.
فرانسه برای نخستین بار مرحله گروهی را با عملکردی بینقص پشت سر گذاشت؛ سه پیروزی، ۹ امتیاز و ۱۰ گل زده. سپس پس از برتری قاطع برابر سوئد در مرحله یکهشتم نهایی، از سد پاراگوئه و مراکش نیز گذشت.
سیستمی که در آن کیلیان امباپه بهعنوان مهاجم نوک بازی میکرد، در شش مسابقه بهخوبی جواب داد، اما همه چیز در نیمهنهایی فرو ریخت.
اسپانیا در خلق موقعیتهای بزرگ گل (سه در برابر صفر)، تعداد پاسها، تکلها و نبردهای هوایی عملکرد بهتری داشت.
در نتیجه، دشان نتوانست برای سومین بار پیاپی فرانسه را به فینال جام جهانی برساند.
کیلیان امباپه زیر نظر یورگن کلوپ، در لیورپول؛ زمانی که این تیم در اوج دوران خود قرار داشت. بازی و درخشش مقابل هواداران آنفیلد که هر لحظه خیرهکننده او را با شور و شوق در آغوش میکشیدند. فکر کردن به چنین تصویری، وسوسهبرانگیز نیست؟
اظهارنظرهای یورگن کلوپ در بوستون، هفته گذشته، پس از آنکه فرانسه با درخشش امباپه مراکش را شکست داد و به نیمهنهایی جام جهانی رسید، بار دیگر این تصور را زنده کرد.
رسانه اتلتیک در گزارشی درباره امباپه و لیورپول مینویسد: یکی از بهترین بازیکنان جهان در یک دهه گذشته، اگر به لیورپول میرفت، چگونه میتوانست تاریخ پرافتخار موفقترین باشگاه انگلیس را بازنویسی کند؟
آیا کلوپ میتوانست این ستاره فوقالعاده فرانسوی را حتی بهتر از آنچه هست، کند؟ آیا امباپه میتوانست در دورهای که لیورپول بارها تا آستانه سبقت گرفتن از منچسترسیتی پپ گواردیولا پیش رفت، همان تفاوت سرنوشتساز را رقم بزند؟
فرض ساده این است که اگر امباپه در هر مقطعی بین سالهای ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ به مرسیساید میرفت، حضورش لیورپول را به موفقیتهای حتی بزرگتری میرساند.
بر کسی پوشیده نیست که لیورپول در چندین مقطع برای جذب او تلاش کرد؛ مهمترین آن در سال ۲۰۱۷ بود، زمانی که کلوپ با یک جت اختصاصی از بلکپول پرواز کرد تا با خانواده این مهاجم درباره انتقال او از موناکو، جایی که در نوجوانی ستاره شده بود، گفتوگو کند.
لیورپول از سالها قبل، زمان و منابع قابل توجهی را صرف استعدادیابی امباپه کرده بود؛ بازیکنی که از همان ابتدا نشانههای تبدیل شدن به یکی از ستارههای بزرگ فوتبال جهان را داشت.
در سالهای بعد نیز، از جمله پیش از آنکه امباپه در سال ۲۰۲۲ قراردادش را با پاریسنژرمن تمدید کند، در بخش جذب بازیکن لیورپول بار دیگر درباره امکان جذب او گفتوگوهایی انجام شد.
پس آیا میتوان گفت امباپه همان بازیکنی بود که از دست رفت؟
آمار خیرهکننده گلزنی امباپه و نمایشهای سطح جهانی او، کاملا انتظاراتی را که پس از درخشش او در ۱۶ سالگی شکل گرفته بود، برآورده کرده است.
اما فوتبال همیشه مسیرهای غیرمنتظرهای را طی میکند و هیچ تضمینی وجود نداشت مهاجمی که اکنون در ۲۷ سالگی ۴۴۰ گل برای باشگاه و تیم ملی به ثمر رسانده است، در لیورپول نیز همان موفقیتی را تجربه کند که امروز تصور آن آسان به نظر میرسد.
برای مثال، اگر حضور او تعادل تیم را بر هم میزد چه؟
آیا سادیو مانه اگر امباپه در تیم حضور داشت، همچنان همان بازیکن تاثیرگذار میماند؟
آیا محمد صلاح افت میکرد یا حتی اساسا هرگز به لیورپول نمیآمد؟
و آیا لیورپول مجبور میشد برای تامین هزینه انتقال امباپه، بازیکنانی را بفروشد که بعدها نقش بسیار مهمی در موفقیتهای تیم ایفا کردند؟
فهرست متغیرها طولانی است، اما احساس غالب این است که وقتی بازیکنی در حد و اندازه امباپه در اختیار داشته باشید، کیفیت فردی او کل تیم را به سطحی بالاتر میبرد.
استیون جرارد سالها چنین تاثیری در لیورپول داشت.
لیونل مسی آرژانتین را به قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۲ رساند.
امباپه نیز با تاثیرگذاریاش در تیم ملی فرانسه، جایگاه خود را در میان بزرگترین بازیکنان تاریخ کشورش تثبیت کرده است.
او در ۱۹ سالگی قهرمان جام جهانی شد، در سال ۲۰۲۲ به مقام نایبقهرمانی رسید و اکنون نیز در حالی فرانسه را به نیمهنهایی رسانده که همراه با مسی، بهترین گلزن مسابقات است.
امباپه سالها است که در بزرگترین صحنه فوتبال جهان میدرخشد.
اما هنوز مدال قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را در ویترین افتخاراتش ندارد و از زمان پیوستن به رئال مادرید، دو سال پیش، هنوز موفق نشده است لالیگا یا جام حذفی اسپانیا را فتح کند.
البته پیش از آن، یک قهرمانی لیگ فرانسه با موناکو و قهرمانیهای متعدد در لیگ و جام حذفی فرانسه با پاریسنژرمن را تجربه کرده بود.
لیورپول تا چه اندازه به جذب او نزدیک شد؟
سال ۲۰۱۷، زمانی که امباپه ۱۸ سال داشت و لیگ فرانسه را تحت تاثیر قرار داده بود، لیورپول منابع قابل توجهی را صرف تلاش برای جذب این ستاره نوظهور کرد؛ تلاشی که حتی شامل جلسهای خصوصی در هواپیما نیز میشد.
کلوپ به یک شبکه تلویزیونی آلمانی گفت: «گرانترین انتقالی که هرگز انجام نشد، برای لیورپول همین بود. ما از بلکپول به نیس پرواز کردیم. در نیس، تمام اعضای خانواده امباپه سوار جت اختصاصی شدند؛ هواپیمایی که فکر میکنم پنج اتاق داشت یا چیزی شبیه به آن.»
او گفت: «واقعا هر کاری از دستمان برمیآمد انجام دادیم. بعد مدتی با هواپیما پرواز کردیم، با خانواده صحبت کردیم، غذای خوبی خوردیم و در نهایت او به پاریس رفت.»
آن دیدار در دومین فصل حضور کلوپ روی نیمکت لیورپول انجام شد؛ زمانی که تیم او هنوز در حال گذراندن دوران گذار بود.
سادیو مانه، جورجینیو واینالدوم و جوئل ماتیپ، در نخستین فصل حضور کلوپ خریدهای موفقی از کار درآمده بودند و ترنت الکساندر آرنولد نیز از آکادمی باشگاه به تیم اول راه پیدا کرده و به یکی از پدیدههای جوان تبدیل شده بود.
اما فصل ۱۸-۲۰۱۷، فصلی تحولآفرین بود؛ محمد صلاح، اندرو رابرتسون و ویرجیل فندایک به تیم اضافه شدند و یک سال بعد نیز آلیسون بکر به آنها پیوست.
اگر امباپه نیز در کنار آنها حضور داشت و در خط حمله، کنار روبرتو فیرمینو بازی میکرد، خط حمله لیورپول میتوانست به ترکیبی فوقالعاده تبدیل شود.
البته مانه در سمت چپ خط حمله پدیدهای کمنظیر بود و حضور صلاح در سمت راست، جهشی بزرگ در نتایج لیورپول طی سالهای بعد ایجاد کرد.
اما امباپه؟
امباپه زیر نظر کلوپ؟ ایدهای است که آنقدر جذاب است که نمیتوان از کنار آن بهسادگی گذشت.
لیورپول تصور میکرد شانس جذب او را دارد، اما در عین حال میدانست از نظر مالی، انجام چنین انتقالی تا چه اندازه دشوار است.
واقعیت این بود که احتمال حضور امباپه در آن مقطع بسیار اندک بود و حتی اگر این انتقال انجام میشد، برنامههای نقلوانتقالاتی دیگر باشگاه نیز تغییر میکرد.
در همان تابستانی که امباپه با قراردادی قرضی همراه با بند خرید اجباری به ارزش **۱۸۰ میلیون یورو** (۱۶۵ میلیون و ۷۰۰ هزار پوند؛ ۲۰۵ میلیون و ۴۰۰ هزار دلار) به پاریسنژرمن رفت، محمد صلاح، دومینیک سولانکه و الکس اکسلید چمبرلین به آنفیلد آمدند.
شاید جذب سولانکه و اکسلید چمبرلین قربانی انتقال امباپه میشد.
اما اگر این قربانی، محمد صلاح بود چه؟
با همه آنچه امروز درباره امباپه میدانیم، آیا او میتوانست با همتیمیهای هجومی لیورپول ارتباطی بهتر از مثلث مشهور «مانه–فیرمینو–صلاح» برقرار کند؟
با وجود این، رویاپردازی هواداران متوقف نشد.
سال ۲۰۱۹، هشتگ #Mbappe2020 در شبکههای اجتماعی ترند شد.
گمانهزنیهایی نیز مطرح بود مبنی بر اینکه قرارداد جدید لباس لیورپول با شرکت **نایکی**، که اسپانسر امباپه نیز بود، شاید بتواند به این انتقال کمک کند.
اما کلوپ بهخوبی میدانست مبلغ مورد نیاز برای جذب امباپه، بسیار فراتر از چیزی است که مالکان باشگاه، گروه Fenway Sports Group، حاضر باشند پرداخت کنند.
او آن زمان به خبرنگاران گفت: «مطلقا هیچ شانسی وجود ندارد. بابت اینکه این داستان را تمام میکنم، متاسفم.»
شاید جذابترین سناریو این بود که امباپه در سال ۲۰۲۲ به لیورپول میپیوست.
در آن مقطع، لیورپول زیر نظر کلوپ قهرمان لیگ برتر و لیگ قهرمانان اروپا شده بود، اما محمد صلاح هنوز درباره تمدید قراردادش تصمیم نگرفته بود و سادیو مانه نیز در ماه ژوئن راهی بایرن مونیخ شد.
با این حال، امباپه تصمیم گرفت قراردادش را با پاریسنژرمن تمدید کند؛ آن هم در شرایطی که با باشگاههای دیگری، بهویژه رئال مادرید، مذاکره کرده بود.
امباپه سال ۲۰۲۲ تایید کرد که هنگام بررسی گزینههای مختلف، با لیورپول نیز گفتوگو کرده است.
او به دیلی تلگراف گفت: «کمی صحبت کردیم، اما نه خیلی زیاد. با لیورپول صحبت کردم، چون این باشگاه، تیم محبوب مادرم است؛ مادرم عاشق لیورپول است. نمیدانم چرا؛ باید از خودش بپرسید!»
امباپه گفت: «لیورپول باشگاه بزرگی است و پنج سال قبل هم با آنها ملاقات کرده بودیم. زمانی که در موناکو بودم، با آنها دیدار کردم. باشگاه بزرگی است.»
تابستان ۲۰۲۳ نیز بار دیگر نام لیورپول در کنار امباپه مطرح شد؛ زمانی که شایعاتی درباره احتمال جدایی قرضی یکساله او منتشر شد.
باشگاه الهلال عربستان پیشنهادی ۲۵۹ میلیون پوندی، که در آن زمان رکورد جهان محسوب میشد، برای جذب او ارائه کرده بود.
با این حال، کلوپ تاکید کرد که هیچ چیز برای لیورپول تغییر نکرده است.
او گفت: «میتوانم بگویم بازیکن فوقالعادهای است، اما شرایط مالی این انتقال اصلا با وضعیت ما همخوانی ندارد.»
یک سال بعد، زمانی که امباپه سرانجام به رئال مادرید پیوست، وضعیت مالی لیورپول تغییری نکرده بود و این باشگاه نیز دیگر در رقابت برای جذب او حضور نداشت.
امروز، در شرایطی که امباپه در اوج دوران حرفهای خود قرار دارد، انتقال او به لیورپول چیزی جز یک خیال نیست.
تصویری که از در آغوش گرفتن کلوپ و امباپه پس از گفتوگوی آنها در کنار زمین ثبت شد، فقط بر جذابیت این داستان افزود.
کلوپ پیش از آنکه جزئیات تازهای از تلاش لیورپول برای جذب امباپه در سال ۲۰۱۷ را فاش کند، برای مادر او که روی سکوها حضور داشت، بوسهای فرستاد.
برخی انتقالها تاریخ را میسازند. برخی دیگر، برای همیشه در خیال باقی میمانند و «امباپه در لیورپول»، یک خیال است؛ و شاید نیمی از جذابیت این داستان نیز دقیقا در همین باشد.