یک کارگر برای خرید موتورسیکلت باید ۱۶ ماه حقوقش را بدون صرف هزینه‌‌های دیگر پس‌‌انداز کند

رکنا شنبه نهم خرداد در گزارشی در مورد افزایش مداوم قیمت‌‌ها در بازار موتورسیکلت و مشکل خرید این وسیله نقلیه برای بسیاری از خانوارها، نوشت در حالی که با جهش قیمت خودرو، تقاضا برای موتورسیکلت افزایش یافته است، بررسی قیمت مدل‌‌های قدیمی و پرطرفدار نشان می‌‌دهد که حتی خرید یک موتورسیکلت ساده نیز به «آرزویی دست‌‌نیافتنی» تبدیل شده است.

براساس این گزارش، بررسی قیمت‌‌ها در بازار نشان می‌‌دهد موتورسیکلت سی‌‌جی ۱۲۵، که سال‌ها به عنوان یکی از گزینه‌‌های اقتصادی و پرطرفدار شناخته می‌‌شد، اکنون با قیمت‌‌هایی بین ۲۵۰ تا ۳۵۰ میلیون تومان معامله می‌‌شود.

رکنا اشاره کرد که یک کارگر با دریافت حداقل دستمزد، برای خرید چنین موتورسیکلتی باید حدود دو سال حقوق خود را بدون صرف هزینه‌‌های دیگر پس‌‌انداز کند.

در حال حاضر، پایه ‌دستمزد کارگران مشمول قانون کار حدود ۱۶ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان است.

در ادامه گزارش رکنا آمده که با فرض حداقل دستمزد ۱۶ میلیون تومان در ماه و این‌که فرد هیچ هزینه دیگری نداشته باشد و تمام حقوق خود را پس‌ انداز کند، زمان پس‌انداز برای خرید موتورسیکلت ۲۵۰ میلیون تومانی، «حدود ۱۵.۶ ماه، و برای موتورسیکلت ۳۵۰ میلیون تومانی، «حدود ۲۱.۹ ماه» است.

در هفته‌های اخیر، گزارش‌های بسیاری در مورد گرانی کالاها، از جمله اقلام خوراکی نیز در ایران منتشر شده است.

در همین ارتباط، خبر‌آنلاین پنج‌شنبه هفتم خرداد گزارش داد: «در حالی که روایت رسمی از ثبات اقتصادی و کنترل تورم حکایت دارد، واقعیت کف بازار از گسترش خرید قسطی و نسیه در میان اقشار مختلف جامعه خبر می‌دهد.»

این سایت اشاره کرد این روند نشان می‌دهد فاصله درآمد و هزینه به حدی رسیده است که زندگی روزمره بسیاری از مردم با بدهی‌های ماهانه اداره می‌شود.

به نوشته خبرآنلاین، در برخی موارد، «هزینه تهیه مواد غذایی یا خرید غذا نیز به‌صورت اعتباری یا قسطی انجام می‌شود تا خانواده‌ها بتوانند از پس هزینه‌های ماهانه برآیند.»

روزنامه شرق نیز شنبه نهم خرداد در گزارشی با عنوان «تهران؛ شهر جیب‌های خالی»، به نقل از دختر جوانی که همراه دو دختر جوان دیگر هم‌خانه است، نوشت چند هفته پیش برای نخستین بار در زندگی‌اش مجبور شد به سوپرمارکت محله برود و «یک قوطی رب گوجه‌فرنگی و یک بطری روغن مایع را به صورت نسیه بردارد.»

او به شرق گفت برای این‌که «بار مالی خریدها روی دوش یک نفر سنگین نشود و صاحب سوپرمارکت نیز به حجم بالای درخواست نسیه اعتراض نکند، دختران هم‌خانه تصمیم گرفته‌اند فهرست خرید مایحتاج خانه را بین خود تقسیم کنند؛ مریم روغن و رب را نسیه می‌آورد، هم‌خانه دیگرش چند بسته نان و پنیر را به صورت اعتباری از مغازه‌ای دیگر برمی‌دارد و نفر سوم مسئولیت تهیه نسیه حبوبات را بر عهده می‌گیرد.»