ساندی‌تایمز گزارش داد که جی‌دی ونس در حالی هدایت مذاکرات با حکومت ایران در اسلام‌آباد را بر عهده گرفته که پیش‌تر با آغاز این جنگ مخالف بوده و اکنون به‌گفته منابع نزدیک به دولت، «این پرونده کاملاً بر عهده او گذاشته شده است.»
این مذاکرات بالاترین سطح تماس مستقیم میان آمریکا و حکومت ایران از زمان انقلاب ۱۳۵۷ به‌شمار می‌رود.
به نوشته این روزنامه بریتانیایی، ماموریت ونس پر کردن شکاف میان دو طرف و تبدیل یک آتش‌بس شکننده به توافقی پایدار است، اما نشانه‌های اولیه حاکی از دشواری این ماموریت است. نگرانی‌های امنیتی درباره پاکستان، درخواست‌های لحظه آخری حکومت ایران از جمله آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده، و اختلافات عمیق میان دو طرف، احتمال موفقیت مذاکرات را کاهش داده است. هم‌زمان، بی‌اعتمادی تهران به استیو ویتکاف - که به‌همراه جرد کوشنر در پاکستان حضور دارد اما هدایت مذاکرات را بر عهده ندارد - به برجسته شدن نقش ونس کمک کرده است.
ساندی‌تایمز می‌نویسد که افزایش نقش ونس در شرایطی رخ داده که او در مراحل اولیه جنگ حضور کم‌رنگ‌تری داشت و چهره‌هایی مانند مارکو روبیو و پیت هگست بیشتر در کنار دونالد ترامپ دیده می‌شدند. این تغییر در حالی صورت گرفته که تصمیم‌گیری در دولت ترامپ در دوره دوم بیش از گذشته بر وفاداری متمرکز شده و صدای مخالفان کمتر شنیده می‌شود.
این گزارش همچنین به بحث‌های داخلی در کاخ سفید درباره گزینه «تغییر رژیم» در ایران اشاره می‌کند؛ ایده‌ای که به‌گفته نویسنده، بنیامین نتانیاهو در جلسه‌ای در کاخ سفید مطرح کرده و حتی نام‌هایی مانند [شاهزاده] رضا پهلوی را به‌عنوان گزینه‌های جایگزین پیشنهاد داده است. با این حال، ونس تنها مقام ارشد آمریکایی بوده که به‌صراحت با این رویکرد مخالفت کرده و نسبت به پیامدهای آن هشدار داده است، هرچند در نهایت از تصمیم رییس‌جمهوری تبعیت کرده است.
به نوشته ساندی‌تایمز، بسیاری از هشدارهای اولیه درباره جنگ نیز اکنون محقق شده است؛ از جمله نبود قیام گسترده در داخل ایران و افزایش نگرانی‌ها درباره پیامدهای انسانی و امنیتی در منطقه. در همین حال، تحلیل‌گران این عملیات را به سیاست «چمن‌زنی» تشبیه کرده‌اند؛ راهبردی برای تضعیف دوره‌ای توان نظامی [حکومت] ایران بدون دستیابی به تغییرات اساسی.
این روزنامه همچنین تاکید می‌کند که نتیجه مذاکرات می‌تواند پیامدهای مهمی برای آینده سیاسی ونس داشته باشد، به‌ویژه در آستانه احتمال نامزدی او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸. در سطحی گسترده‌تر، مقام‌های آمریکایی معتقدند حتی اگر جنگ به‌زودی پایان یابد، پیامدهای آن برای سال‌ها باقی خواهد ماند و می‌تواند مسیر سیاست خارجی آمریکا در دهه آینده را تغییر دهد.
در نهایت، ساندی‌تایمز می‌نویسد که رویکرد پرریسک ترامپ - از تهدیدهای شدید تا تغییر ناگهانی به سمت آتش‌بس - همچنان عامل تعیین‌کننده در این بحران است و سرنوشت مذاکرات تا حد زیادی به این بستگی دارد که رییس‌جمهوری به چه توصیه‌هایی گوش دهد و مسیر بعدی را چگونه انتخاب کند.
