نشریه فارن‌پالیسی در تحلیلی نوشت که دونالد ترامپ، با وجود نمایش قدرت بی‌قید و شرط در سیاست خارجی، در برابر یک عامل کلیدی آسیب‌پذیر است: واکنش بازارهای مالی؛ عاملی که به گفته نویسنده، نقش مهمی در عقب‌نشینی او از تشدید جنگ با حکومت ایران داشته است.
در این یادداشت، مایکل هیرش، ستون‌نویس فارن‌پالیسی و نویسنده، استدلال می‌کند که عقب‌نشینی ناگهانی ترامپ از تهدید به نابودی «تمدن» ایران - پس از بسته شدن تنگه هرمز و جهش قیمت نفت - نشان می‌دهد بازارها به مهم‌ترین محدودیت عملی بر تصمیمات او تبدیل شده‌اند. به نوشته او، این روند در قالب الگویی شناخته‌شده در بازارها، موسوم به «ترامپ همیشه عقب‌نشینی می‌کند» (TACO)، بارها تکرار شده است.
بر اساس این تحلیل، ترامپ که خود را فاقد هرگونه محدودیت بیرونی، از جمله قوانین بین‌المللی یا فشار متحدان، می‌داند، در عمل در برابر افت بازارها واکنش نشان می‌دهد و سیاست‌هایش را تعدیل می‌کند. این الگو پیش‌تر در موضوع تعرفه‌های تجاری و همچنین تهدید به تصرف گرینلند نیز دیده شده بود.
فارن‌پالیسی می‌نویسد در جنگ ۴۰ روزه با جمهوری اسلامی نیز همین الگو تکرار شد. ترامپ با این تصور وارد درگیری شد که جنگی سریع و کنترل‌شده خواهد بود، اما با بسته شدن تنگه هرمز- سناریویی که نهادهای اطلاعاتی آمریکا سال‌ها درباره آن هشدار داده بودند - با افزایش شدید قیمت انرژی، بحران در بازارهای مرتبط و افت‌های پیاپی در بازارهای مالی روبه‌رو شد. در مقابل، هر نشانه‌ای از کاهش تنش، به‌سرعت به بهبود بازارها انجامید.
در این میان، اگرچه ترامپ از تحقق اهداف نظامی سخن گفته، این تحلیل تاکید می‌کند که بسیاری از اهداف اعلام‌شده، از جمله نابودی کامل توان هسته‌ای و موشکی ایران یا فروپاشی ساختار حاکمیت، محقق نشده‌اند. حکومت ایران همچنان کنترل تنگه هرمز را در دست دارد و حتی بر اساس این تحلیل، اکنون از این موقعیت به‌عنوان اهرم فشار جدیدی استفاده می‌کند.
به نوشته فارن‌پالیسی، مهم‌ترین پیامد این جنگ برای [حکومت] ایران، تثبیت این اهرم است. توانایی عملی تهران برای اختلال در تنگه هرمز - که حدود یک‌پنجم نفت جهان از آن عبور می‌کند - از یک تهدید نظری به واقعیتی اثبات‌شده تبدیل شده و به گفته برخی تحلیلگران، حتی از برنامه هسته‌ای نیز ابزار فشار مؤثرتری به شمار می‌رود.
این گزارش همچنین به تغییر لحن دولت آمریکا اشاره می‌کند. در حالی که ترامپ پیش‌تر از «نابودی کامل ایران» سخن می‌گفت، اکنون از امکان «بازسازی» و حتی همکاری اقتصادی با تهران صحبت می‌کند. به گفته نویسنده، این تغییر موضع بیش از هر چیز بازتاب فشار بازارها و نگرانی از پیامدهای اقتصادی جنگ است.
فارن‌پالیسی در نهایت نتیجه می‌گیرد که هویت ترامپ به‌عنوان یک تاجر - که موفقیت خود را با شاخص‌هایی مانند داوجونز و S&P 500 می‌سنجد - باعث شده واکنش بازارها به یکی از تعیین‌کننده‌ترین عوامل در تصمیم‌گیری‌های او تبدیل شود. به همین دلیل، به باور این تحلیلگر، «دشمن اصلی ترامپ نه ایران، چین یا روسیه، بلکه بازارهای مالی جهانی است»؛ نیرویی که خارج از کنترل او عمل می‌کند و بارها مسیر سیاست‌هایش را تغییر داده است.
