نیویورکپست: نشانههای تغییر رژیم در ایران در حال شکلگیری است
روزنامه نیویورکپست در تحلیلی نوشت که مجموعهای از عوامل داخلی و خارجی، جمهوری اسلامی را در مسیر فرسایش و تغییر قرار داده است.
روزنامه نیویورکپست در تحلیلی نوشت که مجموعهای از عوامل داخلی و خارجی، جمهوری اسلامی را در مسیر فرسایش و تغییر قرار داده است.
به نوشته نیویورکپست همزمان با ادامه جنگ حکومت ایران و آمریکا، برخی تحلیلگران معتقدند مجموعهای از تحولات سیاسی، نظامی و اجتماعی، شرایط را برای تغییر رژیم در ایران فراهم کرده است.
در این یادداشت نویسنده به اظهارات اخیر دونالد ترامپ اشاره کرد که گفته بود «تغییر رژیم رخ داده است» - اظهاراتی که با واکنش انتقادی برخی ناظران روبهرو شد. با این حال، نویسنده استدلال میکند که منتقدان تعریف محدودی از تغییر رژیم دارند و آن را صرفاً به مداخله مستقیم نظامی یا تغییر فوری ساختار قدرت تقلیل میدهند.
این تحلیل تاکید میکند که جمهوری اسلامی بهعنوان یک «نظام انقلابی» بر سه ستون ایدئولوژی، شبکههای وفاداری و دستگاه سرکوب استوار است و تضعیف همزمان این سه مؤلفه، میتواند به فروپاشی تدریجی آن منجر شود.
طبق این تحلیل، نشانههای این فرسایش پیش از آغاز عملیات نظامی آمریکا و اسرائیل نیز وجود داشته است؛ از کاهش نفوذ منطقهای و آشکار شدن ضعفهای دفاعی گرفته تا بحران اقتصادی ناشی از تحریمها و موجهای متوالی اعتراضات داخلی، از جمله خیزش دی ماه ۱۴۰۴.
در این میان، نویسنده انتخاب مجتبی خامنهای بهعنوان جانشین رهبر جمهوری اسلامی را نشانهای از بحران مشروعیت درون ساختار قدرت میداند؛ اقدامی که به گفته او با اصول بنیادین نظام، که نفی حکومت موروثی بود، در تضاد است. همچنین، عدم شکلگیری حمایت گسترده منطقهای از حکومت ایران و افزایش هماهنگی برخی کشورهای عربی با آمریکا علیه جمهوری اسلامی، بهعنوان نشانهای از انزوای فزاینده تهران مطرح شده است.
در بخش دیگری از این تحلیل آمده است که حملات نظامی آمریکا و اسرائیل، اگرچه آغازگر این روند نبوده، اما موجب تسریع تضعیف ساختار فرماندهی و توان نظامی سپاه پاسداران شده است. با این حال، نویسنده تاکید میکند که این نهاد همچنان توان واکنش دارد، هرچند دیگر قادر به اعمال سلطه کامل پیشین نیست.
این تحلیل همچنین به نقش جامعه ایران اشاره کرده و آن را «جبههای تعیینکننده» در تحولات آینده توصیف میکند. به باور نویسنده، در صورت بروز نشانههای ضعف جدی در حاکمیت، اعتراضات مردمی میتواند به عامل شتابدهنده تغییر تبدیل شود.
در عین حال، تاکید شده که فشار نظامی بهتنهایی کافی نیست و ایالات متحده باید مسیرهای مالی باقیمانده جمهوری اسلامی، از جمله شبکههای مالی غیررسمی، را نیز هدف قرار دهد.
نویسنده در پایان هشدار میدهد که فرصت موجود محدود است و فشار فعلی باید به اندازهای ادامه یابد که هرگونه خیزش مردمی آینده، بازگشتناپذیر شود.
