ایراناینترنشنال
در روزهایی که جامعه ایران با فشار و دردهای عمیق از دست دادن بیش از ۳۶ هزار و ۵۰۰ شهروند و بازداشت هزاران نفر دیگر دستوپنجه نرم میکند، ایستادن در کنار مردم هزینه دارد؛ هزینهای که نهادهای حکومتی و رسانههای وابسته، بلافاصله فاکتور آن را صادر میکنند.
سروش رفیعی، کاپیتان باتجربه پرسپولیس، به دلیل انجام مسوولیت اجتماعی و بیان واقعیتهایی که در عمق جان جامعه جریان دارد، هدف حملهای همهجانبه و سازمانیافته حکومتی قرار گرفت. او پس از بازی با چادرملو، با ادبیاتی متین اما گزنده، به توهین مجری صداوسیمای جمهوری اسلامی به پیکر جاویدنامان راه آزادی واکنش نشان داد و گفت: «دردهای کوچک کمحرف هستند و دردهای بزرگ، لال. من دیگر لال شدهام. کاش مجریهای صداوسیما هم لال میشدند.» او با نقد نمکپاشیدن مجریان حکومتی بر زخم مردم، مستقیما صداوسیمای جمهوری اسلامی را هدف قرار داد.
شجاعت رفیعی آنجا تکمیل شد که صادقانه از حال خراب جامعه و بیمیلی به فوتبال در استادیومهای خالی و فضای خفقانزده گفت: «ما هم مجبوریم و بازی میکنیم.» این جملات، ویترین فریبنده عادیسازی را که جمهوری اسلامی تلاش دارد از طریق فوتبال به نمایش بگذارد، فرو ریخت.
این اظهارات به مذاق سرکوبگران خوش نیامد و بازوهای رسانهای حکومت فعال شدند. محمدحسین میثاقی، مجری برنامه فوتبال برتر، در قاب تلویزیون با ادبیاتی تهاجمی به کاپیتان محبوب پرسپولیس تاخت و گفت: «اگر نمیخواهی، بنشین خانه و بازی نکن.» جملات میثاقی یادآور سخنان همکارش، زینب ابوطالبی، مجری شبکه افق، بود که گفت: «هر کسی اعتقاد ندارد، جمع کند و از ایران برود.»
خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه، به سراغ محمد برزگر، بازیکن پیشین پرسپولیس، رفت و در گفتوگو با او تلاش کرد انتقادهای فنی را به مسایل سیاسی گره بزند و با ادبیاتی عامهپسند، قراردادهای مالی را به چماقی علیه «شرف و وجدان» سروش رفیعی تبدیل کند.
خبرگزاری دانشگاه آزاد اسلامی (آنا) نیز در یادداشتی، تلاش کرد تعهد حرفهای سروش رفیعی را زیر سوال ببرد. آنا با فرار رو به جلو، اشتباهات فوتبالی را به «ذهنی که جای دیگری سیر میکند» نسبت داد تا به دیگر ورزشکاران پیام دهد: «اگر از مردم بگویید، امنیت حرفهای شما را نابود میکنیم.»
حمله به سروش رفیعی، حمله به یک فرد نیست؛ بلکه تلاشی برای خاموش کردن صدای ورزشکارانی است که کنار مردم ایستادند و نخواستند بخشی از پروژه عادیسازی باشند. حکومتی که از محبوبیت چهرههای مردمی هراس دارد، اکنون با ابزار «تخریب شخصیت» و «فشار رسانهای» به تقابل با کاپیتانی رفته است که ترجیح داد به جای سکوت، آینه تمامنمای حال خراب مردمش باشد.
